Σάββατο, 25 Αυγούστου 2007

Λόγοι περί της Θεομήτωρος

του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου

Πολλ θαματα κα λη εδα π τν Κριο κα τ Θεοτκο, λλ μο εναι τελεως δνατο ν νταποδσω κπως ατ τν γπη.
Τ ν ναταποδσω γ στν περαγα Θεοτκο, πο δν μ περιφρνησε ν μουν βυθισμνος στν μαρτα, λλ μ πισκφθηκε σπλαγχνικ κα μ συντισε; Δν Τν εδα, λλ τ γιο Πνεμα μο δωσε ν Τν ναγνωρσω π τ γεμτα χρη λγια Tης κα τ πνεμα μου χαρεται κι ψυχ μου παρασρεται τσο π τν γπη πρς Ατν, στε κα μνη πκληση το νματς Tης γλυκανη τν καρδι μου.
ταν μουν νεαρς ποτακτικς, προσευχμουν μι φορ μπροστ στν εκνα τς Θεομτορος κα μπκε ττε στν καρδι μου προσευχ το ησο κι ρχισε π μνη της ν προφρεται κε.
Μι λλη φορ κουγα στν κκλησα τν νά-γνωση τν προφητειν το σαα, κα στς λξεις «Λοσασθε κα καθαρο γνεσθε» (σ. α ́ 16) σκφτηκα: «Μπως Παναγα μρτησε ποτ, στω κα μ τ λογισμ;». Κα, το θαματος! Μσα στν καρδι μου μι φων νωμνη μ τν προσευχ πρφερε ρητς: « Θεοτκος ποτ δν μρτησε, οτε κν μ τν σκψη». τσι τ γιο Πνεμα μαρτυροσε στν καρδι μου γι τν γντητ Της.
ν τοτοις κατ τν πγειο βο Tης δν εχε κμα τν πληρτητα τς γνσεως κα ππεσε σ ρισμνα ναμρτητα λθη τλειας. Ατ φανεται π τ Εαγγλιο· ταν πστρεφε π τν ερουσαλμ, δν ξερε πο εναι Υἱός Της κα Τν ναζητοσε τρες μρες μ τν ωσφ (Λουκ. β ́ 44-46).
ψυχ μου γεμζει π φβο κα τρμο, ταν ναλογζωμαι τ δξα τς Θεομτορος.
Εναι νδες νος μου κα φτωχ κι δναμη καρδι μου, λλ ψυχ μου χαρεται κα παρασύρομαι στ ν γρψω στω κα λγα λγια γι Ατν.
ψυχ μου φοβται ν τ ποτολμση, λλ γπη μ πιζει ν μν κρψω τς εεργεσες τς εσπλαγχνας Tης.
Θεοτκος δν παρδωσε στ Γραφ οτε τς σκψεις Tης οτε τν γπη Tης γι τν Υἱό κα Θε Tης οτε τς θλψεις τς ψυχς Tης, κατ τν ρα τς σταυρσεως, γιατ οτε κα ττε θ μποροσαμε ν τ συλλβωμε. γπη Tης γι τ Θε ταν σχυρτερη κα φλογερτερη π τν γπη τν Χερουβείμ κα τν Σεραφεμ κι λες ο Δυνμεις τν γγλων κα ρχαγγλων κπλσσονται μ Ατν.
Παρ λο μως πο ζω τς Θεοτκου σκεπαζταν, θ λγαμε, π τν για σιγ, Κριος μως φανρωσε στν ρθδοξη κκλησα μας πς Παναγα μας γκαλιζει μ τν γπη Tης λο τν κσμο κα βλπει μ τ γιο Πνεμα λους τος λαος τς γς κα, πως κα Υἱός Tης, τσι κι κείνη σπλαγχνζεται κα λεε τος πντες., κα ν γνωρζαμε πσο γαπ Παναγα λους, σους τηρον τς ντολς το Χριστο, κα πσο λυπται κα στενοχωριται γι κενους πο δέν μετανοον! Ατ τ δοκμασα μ τν περα μου.Δν ψεδωμαι, λω τν λθεια νπιον το Θεο, πς γνωρζω πνευματικ τν χραντη Παρθνο. Δν Τν εδα, λλ τ γιο Πνεμα μο δωσε ν γνωρίσω Ατν κα τν γπη Tης γι μς. Χωρς τν εσπλαγχνα Tης ψυχ θ εχε χαθ π πολν καιρ. κενη μως εδκησε ν μ πισκεφθ κα ν μ νουθετση, γι ν μν μαρτνω. Μο επε: «Δν μ ρσει ν βλπω τ ργα σου». Τ λγια Της ταν εχριστα, ρεμα, μ πρατητα κα συγκνησαν τν ψυχ. Πρασαν πνω π σαρντα χρνια, μ ψυχ μου δν μπορε ν λησμονση κενη τ γλυκει φων κα δν ξρω πς ν εχαριστσω τν γαθ κα σπλαγχνικ Μητρα το Θεο.
ληθιν, Ατ εναι βοθει μας νπιον το Θεο κα μνο τ νομ Της χαροποιε τν ψυχ. λλ κι λος ορανς κι λη γ χαρονται μ τν γπη Tης.ξιοθαμαστο κι κατανητο πργμα. Ζ στος ορανος κα βλπει δικοπα τν δξα το Θεο, λλ δν λησμονε κι μς τος φτωχος κι γκαλιάζει μ τν εσπλαγχνα Της λη τ γ κι λους τος λαος.
Κι Α
τ τν χραντη Μητρα Του Κριος τν δωσε σ μς.

Ατ εναι χαρ κα λπδα μας.
Α
τ εναι πνευματικ μας Μητρα κα βρσκεται κοντ μας κατ τ φση σν νθρωπος κα κθε χριστιανικ ψυχ λκεται π τν γπη πρς Ατν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: